Vanmiddag hebben we in het Witte Kerkje in Baarn geluisterd naar het Ensemble Kolibrie.

Het werd een prachtig concert, met barokke muziek van o.m. John Dowland (1563-1623), Michael East (1580-1648) en Juan Vasquez (1510-1560).

Gelukkig was het een uitvoering voor een select publiek van ongeveer vijftig mensen. Het feit dat veel aanwezigen elkaar kennen en de vriendelijkheid van de individuele leden van het Ensemble maakten dat we ons meteen goed thuis voelden. Er was voorzien in koffie en verrukkelijke zelfgebakken cake en we kregen naast een prachtig door Judi Emmer gemaakt origami-toegangsbewijs ook een programma waaraan door multitalent Meidi Goh veel aandacht was besteed.

Het goed ingespeelde gezelschap speelde adembenemend mooi. Gordon Bentvelzen en Meidi Goh spelen niet alleen luit/theorbe respectievelijk gamba/viool - ze hebben ook nog prachtige zangstemmen. Het virginaal, een prachtige kopie van een museumstuk, werd uitmuntend bespeeld door Sally Montoya. De omgeving deed ook recht aan het repertoire - het kerkje is in prachtige staat.

De blokfluitpartijen van Irene Stolp en Debbie van den Berg geven de perfecte aanvulling op het viola da gamba spel van Floris-Jan van der Voort en Judi Emmer. Met een drinklied werd een prachtige middag afgesloten - waarna een staande ovatie volgde. Dat moest dus beslist nog een keertje, up-tempo, gespeeld worden!

De volgende keer zijn we er beslist weer bij!

Vandaag was ik druk bezig met shoots bij Tele2 in verband met de eLearning-omgeving die we daar aan het bouwen zijn. Ik vond het wel verstandig om een paar filmpjes te gebruiken waarin de eigen medewerkers het woord voeren. Dat geeft een veel betere interactie tussen de projectmanagers (waarover de eLearning omgeving handelt) enerzijds en de medewerkers die deze omgeving zullen consumeren anderzijds. Bovendien is het een uitstekende methode om veel plezier te kunnen maken en daarnaast ook nog te werken aan de ontwikkeling van de betrokkenen (waaronder ook ikzelf). Het is heel aardig te zien hoe het zelfs de ervaren medewerkers nog lastig valt om de interne methodiek in enkele woorden samen te vatten. Ook is het heel vermakelijk te ontdekken dat het vak van acteur (zelfs in kleine, schijnbaar eenvoudige, filmpjes) nog best complex is: We waren allemaal het tweede of derde zinnetje - van de drie(!) die er gedeclameerd moesten worden - glad vergeten na het uitspreken van de eerste zin!
Dat toont maar weer eens aan dat acteurs, die moeiteloos gedurende een urenlange voorstelling hun tekst haperingvrij kunnen voordragen, toch over een bepaald gen beschikken dat normale stervelingen onthouden blijft...

We zijn een paar dagen naar Hof van Bommerig geweest, in een Limburgs stiltegebied nabij Epen en Mechelen. Een pr1ma methode om het hoofd weer even te schonen van de dagelijkse stress die zich daarin onverhoopt verzamelt. We hebben ons heerlijk kunnen ontspannen en genoten van de prachtige omgeving.
Het is wel de hele tijd droog gebleven, maar het was in Limburg duidelijk frisser dan in de rest van Nederland. - Gelukkig is het, wanneer je echter een stevige wandeling maakt, goed uit te houden.
Het staat hier bol van de kruisen. Op sommige wegen vind je ze ook ter herinnering aan het een of andere noodlottige ongeval. Bijvoorbeeld onderaan een vrij steil naar beneden aflopend onverhard bospad. Dan is het niet moeilijk te raden wat zich daar ongeveer afgespeeld heeft. We zaten in het Geuldal en daardoor vonden we talloze stroompjes, waarvan het klaterende water zich gaandeweg steeds verder verzamelt tot een voor Nederlandse begrippen ongebruikelijk snelstromende rivier.
Ten tijde van ons bezoek was hier ook een rally aan de gang. Dat vonden we wel wat vreemd in zo'n stiltegebied: Voorbijrazende Porsches, brullende motoren, over een paadje waar je als eenzame fietser reeds claustrofobische gevoelens door ontwikkelt. Heel gewaagd.
We liepen lekker door de weilanden en in bossen die ons langs lommerrijke buurten voerden. We hebben van het motorgeweld, mede daardoor, niet veel gemerkt.

Het is wel even zweten, hoor. Alles is ineens anders dan voorheen op de website. Ik moet er nog wel aan wennen...!

Vroeger kon je gewoon lekker simpel aan het knutselen, rechtstreeks in HTML, maar tegenwoordig moet je inplaats van een halve alweer een hele computerexpert zijn. Daar bovenop dan nog de kwestie van het onophoudelijke gebrek aan tijd (gelukkig gaat het goed met pr1ma ja, dank u wel!) en je hebt een pr1ma kweekbodem voor overspannen gedrag... Maar we laten ons niet gek maken, natuurlijk. Daar staan we boven!
Gaandeweg kwam ik nog achter wat feiten omtrent iPhoto (nog nooit eerder gebruikt) en tags (idem). Van dat laatste weet ik nog niet of je daar nou echt veel gelukkiger van wordt, trouwens.

Hebben jullie al gezien dat er zo'n hausse plaatsvond op de nieuwe iPad? Ik ben benieuwd hoe het daarmee nu verder zal gaan. Volgens mij heeft Apple opnieuw een kaskrakertje gecreëerd en zal het ze geen windeieren gaan leggen. Er schijnen zelfs al wat producenten van periodieken te zijn die er ijlings toe besloten ook iPad-versies van hun tijdschriften beschikbaar te gaan stellen in de komende tijd.
Het lijkt me een mooi apparaat, maar ik vermoed dat het toch heel wat minder plezierig leest dan de reeds bestaande eReaders. De eReaders gebruiken een scherm dat niet knippert en dat het kan stellen zonder kunstlicht. De iPad heeft kunstlicht nodig en gebruikt schermtechnologie die we kennen van onze laptop computers - Als je daar veel naar kijkt (zoals bij het lezen van een krant of boek), krijg je volgens mij knetterende koppijn.
Ik ben benieuwd wat de eerste gebruikers er allemaal van vinden...!